Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Katowicach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Katowicach XXIV Wydział Własności Intelektualnej

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Jarosław Antoniuk

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Renata Bigaj

po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. w Katowicach na rozprawie

sprawy powództwa J. T.

przeciwko A. C.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej A. C. na rzecz powoda J. T. kwotę 13.769,91 zł (trzynaście tysięcy siedemset sześćdziesiąt dziewięć złotych dziewięćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 6 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałej części;

3.  zasądza od powoda J. T. na rzecz pozwanej A. C. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 2.780,36 zł (dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt złotych trzydzieści sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Jarosław Antoniuk

Sygn. akt XXIV GW 743/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 13 listopada 2025 r.

Powód J. T. w skierowanym przeciwko pozwanej A. C. pozwie z dnia 6 września 2023 r. (data wpływu do Sądu – k. 2) wniósł o:

1.  zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 76.271,85 zł tytułem zwrotu korzyści uzyskanych przez pozwaną z Umowy Ramowej - Licencji na dystrybucję cyfrową z dnia 26 lutego 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 6 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Pozwana A. C. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi w sposób zgodny z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Powód J. T. jest twórcą muzyki typu electro, techno i rapu. Posługuje się pseudonimem (...). W roku 2021 r., we współpracy z A. M., stworzył on utwór słowno-muzyczny pt. (...) (zrzuty ekranu artykułów na portalu (...) – k. 74-76, przesłuchanie powoda J. T. w charakterze strony – k. 310-312).

Pozwana A. C. począwszy od dnia 23 sierpnia 2018 r. prowadzi działalność gospodarczą w przeważającej części w zakresie pozostałego pośrednictwa pieniężnego. Do dnia 22 stycznia 2025 r. działalność ta prowadzona była pod firmą (...). W tym dniu firma pozwanej uległa zmianie w ten sposób, że ujęto w niej nowe nazwisko pozwanej. Od dnia 22 stycznia 2025 r. do dnia 22 kwietnia 2025 r. pozwana posługiwała się firmą o treści (...), zaś w dniu 22 kwietnia 2025 r. z firmy tej wykreślono słowa (...), w związku z czym aktualnie firma pozwanej składa się wyłącznie z jej imienia i nazwiska (dane o pozwanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Dnia 27 sierpnia 2018 r. pozwana, jako licencjodawca, zawarła z(...) z siedzibą w W., jako licencjobiorcą, umowę licencyjną w przedmiocie określenia ramowych zasad współpracy stron w zakresie udzielenia licencjobiorcy przez licencjodawcę licencji pozwalającej na digitalizację i opracowywanie utworów z katalogu licencjodawcy oraz dystrybucję treści multimedialnych w ramach serwisów samodzielnie lub we współpracy z e-Dystrybutorami, jak również określenie wzajemnych praw i obowiązków stron związanych z wykonywaniem tejże umowy (§ 2 umowy). Stosownie do § 4 ust. 1 zd. 1 umowy licencjodawca z chwilą zawarcia umowy udzielił licencjobiorcy licencji umożliwiającej świadczenie przez licencjobiorcę usług polegających na udostępnianiu treści multimedialnych poddanych digitalizacji lub opracowanych w oparciu o utwory z katalogu licencjodawcy.

Licencja została udzielona na czas obowiązywania umowy, była wyłączna i obejmowała terytorium całego świata (§ 4 ust. 1 lit. a i b umowy). Licencja obejmowała w szczególności następujące pola eksploatacji: digitalizacja utworów oraz opracowywanie w oparciu o utwory treści multimedialnych, w szczególności zwielokrotnianie utworów, utrwalanie ich w innej technice, skracanie, dekompozycja i inne modyfikacje, wprowadzanie i utrwalanie utworów i treści multimedialnych do pamięci serwera, z poziomu którego udostępniane są nabywcy, wytwarzanie egzemplarzy techniką cyfrową, w tym utrwalanie, wytwarzanie egzemplarzy, zwielokrotnianie i wprowadzenie do obrotu w następstwie ich odpłatnego pobierania przez nabywców za pośrednictwem cyfrowych kanałów dystrybucyjnych oraz publiczne udostępniania w taki sposób aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, w tym streaming (§ 4 ust. 2 lit. c ppkt. i, ii, iii i v umowy).

Według § 6 ust. 1 zd. 1 umowy z tytułu udzielenia licencji na wszystkich wymienionych w umowie polach eksploatacji, jak również z tytułu udzielenia przez licencjodawcę zgód i zezwoleń określonych w umowie, licencjodawca uprawniony był do otrzymania od licencjobiorcy wynagrodzenia netto w wysokości stanowiącej równowartość 75 % wpływów (umowa z dnia 27 sierpnia 2018 r. – k. 319-324).

Ponadto dnia 1 lutego 2021 r. pozwana, jako licencjodawca, zawarła ze (...) spółką akcyjną z siedzibą w W. (zwaną dalej (...) M.) umowę licencyjną. Na mocy § 2 ust. 1 a, b, c, d i e tejże umowy licencjodawca udzielił (...) M. wyłącznej licencji, bez ograniczeń terytorialnych i zezwolił na korzystanie z utworów i obiektów multimedialnych w zakresie następujących pól eksploatacji: digitalizacja utworów oraz opracowanie w oparciu o utwory obiektów multimedialnych, nieodpłatna lub odpłatna dystrybucja utworów i obiektów multimedialnych na platformach we wszelkich dostępnych na tych platformach modelach sprzedaży, publiczne udostępnianie utworów i obiektów multimedialnych w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niech dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, w szczególności udostępniania z poziomu serwerów w Internecie w celu ich interaktywnego jednokrotnego lub wielokrotnego odtworzenia (w szczególności poprzez videostreaming), w tym udostępnianie w systemach umożliwiających zapisywanie, w tym w modelu C. oraz D. on D., a także reemitowanie analogowe oraz cyfrowe wizji i/lub fonii oraz rozpowszechnienie poprzez aplikacje instalowane w urządzeniach elektronicznych.

Zgodnie z § 5 ust. 1 umowy z tytułu wykonania tejże umowy licencjodawca otrzymać miał od licencjobiorcy wynagrodzenie w wysokości 80% przychodu netto (...) M., otrzymanego przez (...) M. od partnerów za dystrybucję obiektów multimedialnych (umowa licencyjna z dnia 1 lutego 2021 r. – k. 139-140).

W dniu 26 lutego 2021 r. powód J. T., jako licencjodawca, zawarł z pozwaną A. C. (działającą wówczas pod firmą (...)) umowę w przedmiocie określenia ramowych zasad współpracy stron w zakresie udzielenia pozwanej przez licencjodawcę licencji pozwalającej na digitalizację i opracowywanie utworów z katalogu licencjodawcy oraz dystrybucję treści multimedialnych w ramach serwisów samodzielnie lub we współpracy z e-dystrybutorami, jak również określenia wzajemnych praw i obowiązków (§ 2 umowy).

Stosownie do § 4 ust. 1 umowy licencjodawca z chwilą zawarcia umowy udzielił pozwanej licencji umożliwiającej świadczenie przez pozwaną treści multimedialnych poddanych digitalizacji lub opracowanych w oparciu o utwory z katalogu licencjodawcy. Licencja, o której mowa powyżej, obejmuje wszelkie majątkowe prawa pokrewne, w szczególności prawa producentów fonogramów, wideogramów, utworów audiowizualnych i prawa artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24, określanej dalej jako „pr. aut.”), w szczególności art. 70, art. 86 i art. 94 pr. aut., oraz prawa do wizerunków artystów (w tym ich nazw, pseudonimów, imienia i nazwiska, wyglądu), wykorzystywanych w procesie produkcji oraz rozpowszechniania (w tym reklamy i promocji) treści multimedialnych jak również autorskie prawa majątkowe na polach eksploatacji wskazanych w § 4 ust. 2c umowy, z wyłączeniem autorskich praw majątkowych do utworów będących utworami muzycznymi i słowno-muzycznymi.

Według § 4 ust. 3 umowy pozwana uprawniona była również do wykorzystywania wizerunku artystów wykonawców, znaków i informacji dotyczących utworów tj. tytułów nagrań oraz nazw, nazwisk, pseudonimów twórców i artystów wykonawców tych nagrań w opisach treści multimedialnych, zamieszanych w materiałach informacyjnych oraz materiałach reklamowych, promocyjnych i marketingowych niezależnie od sposobu ich publikacji lub rozpowszechniania.

Zgodnie z § 4 ust. 4 umowy pozwana była uprawniona do udzielania sublicencji na rzecz e-Dystrybutorów, innych współpracujących z pozwaną agregatorów treści multimedialnych oraz innych podmiotów współpracujących z pozwaną, w zakresie określonym w § 4 umowy oraz w stosunku do tychże posiadaczy sublicencji była uprawniona do wyrażenia zgodny na wykorzystywanie dóbr określonych w § 4 ust. 3 umowy.

Licencjodawca udzielił zgody na korzystanie przez pozwaną oraz udzielanie przez pozwaną zgody e-Dystrybutorów, innych współpracujących z pozwaną agregatorów treści multimedialnych oraz innych podmiotów współpracujących z pozwną do wykorzystywania wizerunku, zdjęć, teledysków artystów lub ich fragmentów w reklamach prasowych, telewizyjnych internetowych itp. promujących sprzedaż treści multimedialnych (§ 4 ust. 5 umowy).

Po myśli § 4 ust. 9 umowy licencjodawca wyraził zgodę na dystrybucję przez pozwaną treści multimedialnych w ustalonych przez pozwaną z e-Dystrybutorem modelach dystrybucji i płatności, w tym w szczególności w modelach sprzedaży ,,per sztuka”, w modelach łączonych (np. albumy, kilka utworów w ramach tzw. ,,paczki”) oraz w modelu subskrypcyjnym.

Stosownie do § 4 ust. 13 umowy pozwaną posiadała wyłączność na reprezentowanie treści multimedialnych i utworów z katalogu licencjodawcy w serwisach (...), w tym w szczególności w serwisie (...). W związku z powyższym licencjodawca zobowiązuje się nie zamieszczać samodzielnie utworów i treści multimedialnych z katalogu licencjodawcy, w tym w szczególności jakichkolwiek utworów będących utworami audiowizualnymi (teledyski), w ramach serwisów (...) – bez uprzedniego uzgodnienia z pozwaną. Pozwana w szczególności uprawniona była do zgłaszania G. wszelkich roszczeń związanych z wykorzystywaniem przez użytkowników serwisów (...), w tym (...), utworów i treści multimedialnych z katalogu licencjodawcy, w tym ustalania zasad rozliczeń z G. z tytułu wykorzystywania przez takich użytkowników serwisów utworów z katalogu licencjodawcy. Licencjodawca przyjął do wiadomości, iż w przypadku rozwiązania niniejszej umowy użytkownicy serwisów (...), którzy dokonali synchronizacji utworów lub treści multimedialnych z własnymi utworami będą nadal mogli korzystać z tak stworzonych utworów, na co licencjodawca wyraził zgodę.

Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy z tytułu udzielenia przez licencjodawcę na rzecz pozwanej licencji na wszystkich wymienionych w umowie polach eksploatacji, jak również z tytułu udzielenia przez licencjodawcę zgód i zezwoleń określonych w umowie licencjodawca uprawniony był do otrzymania od pozwanej wynagrodzenia brutto w wysokości stanowiącej równowartość 60% wpływów. Strony w odniesieniu do poszczególnych modeli dystrybucji treści multimedialnych mogły ustalić odrębne zasady rozliczeń pomiędzy stronami z tytułu wykonywania umowy, w tym w szczególności udzielania przez licencjodawcę licencji, w porozumieniach wykonawczych do umowy.

Strony uzgodniły, że pod pojęciem wpływów należy rozumieć przychody netto pozwanej z tytułu udostępnienia treści multimedialnych e-Dystrybutorom lub z tytułu udostępnienia treści multimedialnych przez pozwaną bezpośrednio nabywcom (§ 1 ust. 1 lit. i umowy).

Podstawę do rozliczeń między stronami miał stanowić miesięczny raport przygotowywany przez pozwaną w terminie do 25-tego dnia miesiąca następującego po każdym miesiącu kalendarzowym. Raport miał zawierać w szczególności liczbę pobranych/wyświetlonych przez nabywców treści multimedialnych oraz inne informacje konieczne dla celów obliczenia wynagrodzenia należnego licencjodawcy, a uzależnione od danego modelu dystrybucji treści multimedialnych. Raport miał być dostarczany w formie elektronicznej, na adres e-mail wskazany w § 9 ust. 2 umowy (§ 6 ust. 2 umowy).

Według § 6 ust. 3 umowy licencjodawca był uprawniony do zgłoszenia pisemnych zastrzeżeń wobec przedstawionych przez pozwaną raportów. Zastrzeżenia winny w szczególności przedstawiać dokładny opis zastrzeżeń. Zastrzeżenia licencjodawca powinien był zgłosić w terminie 14 dni od otrzymania raportu. Brak zgłoszenia przez licencjodawcę zastrzeżeń we wskazanym terminie strony traktować miały jako zaakceptowanie przez licencjodawcę raportu. W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń przez licencjodawcę, pozwana, w terminie nie dłuższym niż 7 dni roboczych, dokonać miała weryfikacji raportu i w razie rozbieżności pomiędzy treścią raportu a stanem faktycznym, dokonać stosownej korekty raportu. Strony zobowiązały się do wzajemnej współpracy w celu wyjaśnienia zastrzeżeń.

Stosownie do 6 ust. 4 umowy licencjodawca na podstawie raportu wystawiać miał rachunek na kwotę należnego mu wynagrodzenia, z datą wystawienia w miesiącu następującym po miesiącu uwzględnionym w raporcie.

Umowa została zawarta na czas nieokreślony i weszła w życie z dniem podpisania (§ 10 ust. 1 umowy).

Zgodnie z § 10 ust. 1 umowy każda ze stron miała prawo do rozwiązania umowy za wypowiedzeniem, z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, dokonanego w drodze jednostronnego oświadczenia złożonego, pod rygorem nieważności, pisemnie drugiej stronie. Z zastosowaniem wskazanego wyżej okresu wypowiedzenia strony mogły również wypowiedzieć licencję, przy czym wypowiedzenie samej licencji miało być równoznaczne z wypowiedzeniem przez daną stronę również umowy.

Po myśli § 10 ust. 3 umowy licencjodawca miał prawo rozwiązać na piśmie, pod rygorem nieważności, umowę bez zachowania terminu wypowiedzenia, w przypadku, gdy:

a)  pozwana rażąco narusza zasady korzystania z licencji i pomimo, pod rygorem nieważności pisemnego wezwania przez licencjodawcę do zaniechania naruszeń w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, nie zaniechała rażących naruszeń;

b)  pozwana opóźnia się z zapłatą wynagrodzenia dla licencjodawcy przez okres dłuższy niż 30 dni i pomimo dwukrotnego, pod rygorem nieważności, pisemnego wezwania przez licencjodawcę do zapłaty zaległej należności w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pozwana nie dokonała zapłaty, chyba że brak zapłaty wynika z niemożności ustalenia wysokości wynagrodzenia z przyczyn leżących po stronie e-Dystrybutorów współpracujących z pozwaną.

(umowa z dnia 26 lutego 2021 r. – k. 6-12).

Powód i A. M. przekazali Ł. D. (1) utwór pt. (...) wraz z projektem okładki oraz projektami klipu. Ł. D. (1) wraz z pozwaną doprowadzili do rozpowszechnienia utworu powoda na platformach S.,(...) i (...) (wiadomości e-mail – k. 77-86).

Ł. D. (1) był wówczas mężem pozwanej i uczestniczył w prowadzeniu jej działalności gospodarczej. Był on pomysłodawcą rozpoczęcia prowadzenia działalności w sektorze muzycznym. Powód rzadko kontaktował się z pozwaną i Ł. D. (2). Na skutek braku kontaktu powoda raporty nie były mu przekazywane. Powód nie wystawiał w związku z tym rachunków, w oparciu o które pozwana winna był dokonać wypłaty wynagrodzenia. Przekazane przez Ł. D. (1) dokumenty wskazujące wysokość osiągniętych przychodów przedstawiały niższe niż w stosunku do innych utworów przychody. Powód uznał, że są one nierzetelne i nie wskazują rzeczywistych przychodów pozwanej (zeznania Ł. D. (1) – k. 124-126, przesłuchanie powoda J. T. w charakterze strony – k. 310-312).

W okresie od marca 2021 r. do lutego 2023 r. pozwana przekazywała powodowi dokumenty wskazujące wysokość przychodu osiągniętego przez nią w danym miesiącu wraz ze wskazaniem wysokości przychodu z tytułu każdego ze środków dystrybucji tj. odtworzeń na każdym z portali udostepniających utwory odbiorcom, w tym (...), (...), Y., T., F., I., (...), (...), (...) i S. (dokumenty – k. 25-38 i k. 87-96).

W okresie od kwietnia 2021 r. do lipca 2022 r. powód zwracał się do Ł. D. (1) w wielokrotnymi prośbami o przesłaniu mu raportów. Ł. D. (1) nie przesłał raportów ograniczając się do złożenia jedynie deklaracji ich przesłania (zrzuty ekranu korespondencji na komunikatorze M. – k. 20-24, przesłuchanie powoda J. T. w charakterze strony – k. 310-312).

W okresie od marca 2021 r. do lutego 2023 r. (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. – tytułem rozpowszechniania utworu powoda pt. (...) na platformach S. (7.010,58 zł), A. (...) (87,70 zł), (...) (1.609,00 zł),(...) (4,19 zł), T. (26,16 zł), (...) (0,08 zł) i (...) (480,08 zł i 354,55 zł) – osiągnęła wpływ w łącznej wysokości 7.965,16 zł. (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. – tytułem rozpowszechniania tego samego utworu na tych samych portalach – osiągnęła wpływ w łącznej wysokości 21.219,98 zł (pismo e - (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. z dnia 11 września 2024 r. – k. 340-365, pismo (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. z dnia 12 września 2024 r. – k. 370-401).

W dniu 5 stycznia 2023 r. powód skierował do pozwanej wezwanie do przesłania raportów miesięcznych zawierających w szczególności liczbę pobranych/wyświetlonych przez nabywców treści multimedialnych objętych katalogiem licencjodawcy za okres od marca 2021 r. do stycznia 2023 r., wyznaczając jej termin 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Powód wskazał, że zobowiązanie do sporządzenia raportów nie jest wykonywane przez licencjobiorcę od zawarcia umowy, zaś zaniechanie to uniemożliwia wystawienie rachunków i jednocześnie pozbawia go możliwości wypłaty przysługującego mu wynagrodzenia. Pozwana odebrała pismo w dniu 26 lutego 2023 r. (wezwanie z dnia 2 stycznia 2023 r. – k. 16, potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej – k. 17).

Dnia 5 marca 2023 r. powód wystosował do pozwanej pismo zatytułowane ,,rozwiązanie umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia”, w którym oświadczył, że rozwiązuje umowę ramową – na licencję cyfrową zawartą w dniu 26 lutego 2021 r. bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawie § 10 ust. 3 lit. 1 umowy. Powód wskazał, że pomimo pisemnego wezwania do przesłania raportów miesięcznych zawierających w szczególności liczbę pobranych/wyświetlonych przez nabywców treści multimedialnych objętych katalogiem licencjodawcy za okres od marca 2021 r. do stycznia 2023 r., do chwili obecnej nie doszło do usunięcia tego naruszenia łączącej strony umowy. Nadmienił on, że pozwana czerpała korzyści finansowe w związku z udzieleniem jej licencji w oparciu o w/w umowę bez dokonywania jakiegokolwiek rozliczenia z powodem. Powód wskazał, że w oparciu o powszechnie dostępne dane ustalił, iż z tytułu udzielonej licencji należna jest mu kwota 83.200,00 zł i w związku z tym wezwał pozwaną do zapłaty tej kwoty w terminie 7 dni, liczonym od dnia odbioru pisma. Pozwana odebrała to pismo w dniu 29 marca 2023 r. (pismo z dnia 5 marca 2023 r. – k. 18, potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej – k. 19).

Ustalając powyższy stan faktyczny, Sąd oparł się na dokumentach szczegółowo wskazanych przy każdej z okoliczności. Dokumentom tym należało przypisać walor wiarygodności, ponieważ ich autentyczność, prawdziwość i treść nie zostały podważone, zaś na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału Sąd nie uznał, aby ujawniły się jakiekolwiek okoliczności mogące z urzędu budzić co do nich wątpliwości.

Sąd oparł się również na dowodach z zeznań świadka Ł. D. (1) oraz przesłuchania powoda J. T. w charakterze strony, gdyż okazały się one spójne z pozostałym zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, stąd nie zachodziły wątpliwości co do ich wiarygodności.

Podkreślić należy, że Sąd nie jest zobligowany do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn niewzięcia pod uwagę dowodów, które nie dotyczyły faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i z tego względu nie stanowiły i nie mogły stanowić podstawy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 109/00, LEX nr 532102).

Należało mieć też na uwadze, że Sąd, dokonując oceny zgromadzonego materiału po myśli art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, określanej dalej jako: ,,k.p.c.”), ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, w tym wyjaśnień informacyjnych stron, oświadczeń, zarzutów przez nie zgłaszanych, jak i ich zachowania się w trakcie procesu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I PKN 632/98, OSNP z 2000 r., nr 10, poz. 382).

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

Powód J. T. dochodził zapłaty należności przypadających mu na mocy umowy licencyjnej zawartej w dniu 26 lutego 2021 r., określającej warunki i wysokość wynagrodzeń za korzystanie z rozpowszechnianych przez pozwaną utworów słowno-muzycznych autorstwa powoda polegającego na digitalizacji i opracowywaniu utworów z katalogu powoda oraz dystrybucji treści multimedialnych w ramach serwisów samodzielnie lub we współpracy z e-dystrybutorami.

Przepis art. 17 pr. aut. stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Zgodnie z art. 67 ust. 1 pr. aut. twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania. Stosownie natomiast do art. 43 ust. 1 pr. aut. jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. Po myśli art. 43 ust. 2 pr. aut. wynagrodzenie musi być godziwe i odpowiednie do zakresu udzielonego prawa, charakteru i zakresu korzystania oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu.

Przepis art. 43 pr. aut. wyraża zasadę (regułę), że twórcy należy się wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych lub za udzielenie licencji. Rolą tego przepisu jest zabezpieczenie prawa twórcy do wynagrodzenia (zob. J. Kępiński [w:] Komentarz do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych [w:] Ustawy autorskie. Komentarze. Tom I, red. R. Markiewicz, Warszawa 2021, art. 43).

Optymalna jest sytuacja, w której strony określą wysokość należnego autorowi wynagrodzenia w zawartej przez siebie umowie. Może się to odbyć różnymi metodami, w tym poprzez określenie wynagrodzenia jako procentu od dochodów lub przychodów, jakie przyniesie nabywcy lub licencjobiorcy eksploatacja dzieła (tak A. Niewęgłowski [w:] Prawo autorskie. Komentarz, Warszawa 2021, art. 43).

Według art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, określanej dalej jako ,,k.c.”) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie procesowym zasada ta została wyrażona w art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepisy te nie mogą być jednak rozumiane w ten sposób, że ciężar dowodu zawsze spoczywa na powodzie. W razie bowiem sprostania przez powoda ciążącym na nim obowiązkom dowodowym na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1489/11, LEX nr 1236067; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III APa 10/14, LEX nr 1488579; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VI ACa 693/14, LEX nr 1680070).

Tym samym w niniejszej sprawie to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania faktu zawarcia umowy oraz naliczenia wynagrodzenia zgodnie z jej postanowieniami.

Powód obowiązkowi temu sprostał jedynie częściowo, mianowicie przedłożył umowę z dnia 26 lutego 2021 r., z której wynikało, że pozwana powinna była uiścić na jego rzecz wynagrodzenie stanowiące równowartość 60% osiąganych przez nią przychodów netto z tytułu udostępnienia cyfrowych wersji utworów autorstwa powoda na rzecz dalszych dystrybutorów, w tym podmiotów udostępniających utwory odbiorcom końcowym, nie przedkładając jednakże wystawionych przez siebie rachunków wskazujących kwoty należnych mu wynagrodzeń za poszczególne miesiące.

Podkreślić należy w tym miejscu, że powyższe rachunki, stosownie do § 6 ust. 4 umowy, powinny były zostać wystawione w oparciu o przedłożone przez pozwaną raporty miesięczne, które, w oparciu o § 6 ust. 2 zd. 2 umowy, miały zawierać w szczególności liczbę pobranych/wyświetlonych przez nabywców treści multimedialnych oraz informacje konieczne dla celów obliczenia wynagrodzenia należnego powodowi. Zgodnie z umową pozwana powinna była przekazywać powodowi raporty na adres mailowy co miesiąc, do 25-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyło rozliczenie.

Tymczasem ani pozwana, ani działający na jej rzecz Ł. D. (1) z własnej inicjatywy nie przedstawiali powodowi takich raportów. Sam Ł. D. (1) przyznał, że dopiero na żądanie powoda przedstawiał on powodowi dokumenty określane przez niego, jako ,,raporty”, stwierdzając, że ,,skoro powód nie był zainteresowany tymi raportami przez rok czy półtora to widocznie mu na tym nie zależało” (godz. 00:34:32 nagrania rozprawy z dnia 4 kwietnia 2024 r. – 2 i 3 wers protokołu na k. 125). Przedstawione przez niego na żądanie powoda dokumenty (k. 25-38) zawierały wskazanie wyłącznie ilość wyświetleń/pobrań utworu na poszczególnych serwisach streamingowych, nie wskazując wartości jednego odtworzenia, ani wartości odtworzeń z poszczególnych platform, oraz wysokość osiągniętego przychodu jedynie za okres od marca 2021 r. do kwietnia 2022 r.

Tymczasem pozwana powinna była przekazywać kompletne raporty co miesiąc z własnej inicjatywy, a nie na żądanie powoda, co też w ocenie Sądu stanowiło nienależyte wykonanie przez pozwaną zobowiązania płynącego z § 6 ust. 2 umowy, co czyniło niemożliwym wystawienie rachunku w trybie § 6 ust. 4 umowy i w konsekwencji stało na przeszkodzie uzyskaniu przez powoda należnego mu wynagrodzenia.

Brak przedstawienia przez pozwaną raportów w umownym terminie nie mógł w takiej sytuacji stać na przeszkodzie dochodzeniu przez powoda należnego mu wynagrodzenia na drodze sądowej i nie mógł prowadzić do uznania roszczenia powoda za bezzasadne. Pozwana postąpiła w tym przypadku w sposób skrajnie nielojalny uniemożliwiając powodowi uzyskanie wynagrodzenia zgodnie z umową, czym naruszyła unormowanie § 6 ust. 2 zd. 1 umowy. Tymczasem zgodnie z ogólną zasadą prawa cywilnego nikt nie może czerpać korzyści ze swojego własnego nielojalnego lub sprzecznego z prawem zachowania, w związku z czym gdy jedna strona sama narusza postanowienia umowy lub wykonuje swoje zobowiązanie w sposób nienależyty, nie powinna móc skutecznie powoływać się na ochronę wynikającą z tej samej umowy.

W takiej sytuacji powód zwrócił się o zażądanie od kontrahentów pozwanej przedstawienia kopii raportów wynikających z jej współpracy, co wobec nienależytego wykonania zobowiązania przez pozwaną, uniemożliwiającego naliczenie wynagrodzenia zgodnie z postanowieniami umowy, Sąd uznał za celowe i dopuszczalne.

Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pozwana nie uregulowała na rzecz powoda żadnego wynagrodzenia, nawet tego wynikającego z przekazanych przez Ł. D. (1) dokumentów postrzeganych przez niego jako raporty.

Powyższe pozwoliło uznać roszczenie powoda za wykazane co do jego zasady.

Z uzyskanych od (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. i (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. raportów wynika, że spółki (...) spółka akcyjna z siedzibą w (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. – tytułem rozpowszechniania utworu powoda pt. (...) – osiągnęły wpływ odpowiednio 7.965,16 zł w przypadku pierwszej z nich oraz 21.219,98 zł w przypadku drugiej z nich. Mając na uwadze łączące pozwaną z powyższymi spółkami umowy licencyjne należało przyjąć, że pozwana uzyskała od pierwszej z tych spółek wynagrodzenie wynoszące 75% jej wpływów, a więc kwotę 5.973,87 zł (7.965,16 zł x 75%), a od drugiej wynagrodzenie wynoszące 80% jej wpływów, a więc kwotę 16.975,98 zł (21.219,98 zł x 80%).

Powód nie przedstawił dowodów wskazujących na uzyskiwanie przez pozwaną z powyższego tytułu przychodów od innych podmiotów, a także nie wystąpił z wnioskiem o zażądanie od innych podmiotów udzielenia informacji lub przekazania dokumentów.

Zważywszy, że na mocy § 6 ust. 1 łączącej strony umowy powodowi przysługiwało wynagrodzenie w wysokości równowartości 60% uzyskanych przez pozwaną przychodów netto z tytułu udostępnienia utworów powoda dystrybutorom lub nabywcom, należało stwierdzić, że należne powodowi wynagrodzenie wynosiło w niniejszej sprawie 13.769,91 zł (5.973,87 zł x 0,6% + 16.975,98 x 0,6%).

Jednocześnie pozwana nie złożyła oświadczenia o potrąceniu tej kwoty z ewentualnym zobowiązaniem powoda względem pozwanej z tytułu poniesionych przez nią kosztów działalności marketingowej na rzecz powoda.

Zgodnie z art. 354 § 1 k.c. dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom.

Skoro zatem pozwana wbrew umowie i art. 354 k.c. nie wykonała zobowiązania zgodnie z jego treścią, żądanie powoda uznać należało za zasadne co do zasady, jak i wysokości, aczkolwiek jedynie częściowo tj. w zakresie, w jakim obejmowało 60% uzyskanych przez pozwaną przychodów na skutek udostępnienia utworu powoda pt. (...), a więc kwotę 13.769,91 zł.

W związku z powyższym Sąd zasądził od pozwanej kwotę 13.769,91 zł, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. Tym samym w pozostałej części, a więc ponad tę kwotę do granicy dochodzonego roszczenia w wysokości 76.271,85 zł powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt. 2 wyroku.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od dochodzonych pozwem kwot orzeczono zgodnie z art. 481 § 1 i 2 zd. 1 k.c., który stanowi jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Umowa nie przewidywała terminu płatności wynagrodzenia, a jedynie termin sporządzenia raportu, w związku z czym wymagalność roszczenia powoda należało ocenić w świetle treści art. 455 k.c., zgodnie z którym, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Po upływie terminu do spełnienia świadczenia wyrażonego w pieniądzu aktualne stają się także roszczenia odsetkowe za opóźnienie, o jakich mowa w art. 481 k.c.

Powód wezwał pozwaną do zapłaty na jego rzecz wynagrodzenia licencyjnego w kwocie 83.200,00 zł, a więc przewyższającej wysokość wykazanego roszczenia, pismem doręczonym stronie pozwanej dnia 29 marca 2023 r. wyznaczając końcowy termin płatności na dzień przypadający 7 dni później, a więc 5 kwietnia 2023 r. Tym samym pozwana popadła w zwłokę w dniu następnym, a więc 6 kwietnia 2023 r., w związku z czym zasadnym było zasądzenie ustawowych odsetek za opóźnienie właśnie od tego dnia co do całości zasądzonej kwoty.

Dlatego w pkt. 1 wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 13.769,91 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 6 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty.

O kosztach postępowania pomiędzy powodem a pozwaną orzeczono w pkt 3 wyroku po myśli art. 100 zd. 1 in fine k.p.c., art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1125; zwanej dalej u.k.s.c.), § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz, (...)) dokonując tzw. stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu.

Na koszty obciążające powódkę złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 3.814,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki w kwocie 5.400,00 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnikowi powódki pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, co stanowi łącznie kwotę 9.231,00 zł. Z kolei na koszty poniesione przez pozwaną składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej w kwocie 5.400,00 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnikowi pozwanej pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, co stanowi łącznie 5.417,00 zł. Powód przegrał proces w 82%, co rodzi konieczność pokrycia poniesionych przez pozwaną kosztów w takim odsetku, a więc w kwocie 4.441,04 zł (5.417,00 zł x 82%). Pozwana przegrała natomiast proces w 18%, co rodzi konieczność pokrycia kosztów poniesionych przez powoda w tym właśnie odsetku, a więc w kwocie 1.661,58 zł (9.231,00 zł x 18%). W konsekwencji Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej 2.780,36 zł (4.441,04 zł - 1.661,58 zł).

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.

sędzia Jarosław Antoniuk